"ว่ากันว่า ความแค้นของพราหมณ์ ความโลภของพ่อค้า ความหยิ่งในศักดิ์ศรีของนักรบ คือจุดจบของยุคแห่งความรุ่งเรืองยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์"

 

เป็นบทสรุปของอาจารย์วีระ ธีรภัทร จากกรุงเทพธุรกิจ ในวันศุกร์ที่ 28 พ.ย. ในชื่อหัวข้อว่า "มหากาพย์แห่งความเคียดแค้น" ลองคัดในบทที่เกี่ยวกับมหาภารตะนะที่อาจารย์สรุปมาให้ฟัง

 

"เรื่อง ของเรื่องคงเป็นเพราะสิ่งที่ปรากฏในมหากาพย์มหาภารตะตั้งแต่ต้นจนเกือบจบ เป็นเรื่องราวของความขัดแย้งที่ไม่สามารถประนีประนอมยอมความกันได้ ต้องตัดสินด้วยการทำสงครามห้ำหั่นแบบฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ระหว่างคนในครอบครัว เดียวกัน

จะเรียกว่ามหากาพย์แห่งความเคียดแค้นก็ไม่ผิด

แต่ด้วยเหตุที่คู่ขัดแย้งหลักคือพวกพี่ น้องเการพและพวกพี่น้องปาณฑพ ต่างก็มีมิตรสหายเป็นพระราชาแว่นแคว้นต่างๆ เป็นจำนวนมาก  ก็เลยกลายเป็นพันธมิตรถือหางเลือกข้างสมทบเข้าร่วมรบด้วย ทำให้สงครามที่เกิดขึ้นมิใช่เพียงคู่ขัดแย้งหลักคือฝ่ายเการพและฝ่ายปาณ ฑพเท่านั้น แต่ยังขยายวงไปถึงวงศาคณาญาติของอีกสองฝ่ายเป็นจำนวนมาก
ว่ากันว่าพระราชาในแคว้นสำคัญในดินแดนทางตอนเหนือของประเทศอินเดียในปัจจุบันต่างเลือกข้างเข้ารบกับฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดเกือบหมด

เมื่อ สงครามบนทุ่งกุรุเกษตรที่ใช้เวลาต่อสู้กันอย่างยาวนานถึง 18 วันเต็มยุติลง ปรากฏว่าบรรดากองทัพของสองฝ่ายที่เข้าห้ำหั่นกัน 18 อักเษาหิณี ล้มตายกันเกือบหมด 
ขนาดว่าน้ำในแม่น้ำยมุนาและแม่น้ำ คงคาที่อยู่ใกล้เคียงกับสมรภูมิรบทุ่งกุรุเกษตรเปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะเลือด นักรบอีกเป็นเวลาหลายเดือนจำนวนอันมากมายของทหารที่ล้มตาย ไม่สามารถหาฟืนมาก่อเพื่อเผาศพได้หมดสิ้น ต้องใช้วิธีกลบฝังและปล่อยให้เป็นอาหารของนกแร้งทำให้เกิดกลิ่นเน่าเหม็นตลบ อบอวลอีกหลายเดือนหลังสงครามจบลง

แม้ว่าชัยชนะจะเป็นของพวกปาณฑพ แต่ญาติสนิทมิตรสหายของพวกปาณฑพก็ไม่เหลือ รวมทั้งลูกหลานของพวกพี่น้องปาณฑพก็ตายหมดสิ้นไปในสงครามครั้งนี้ด้วย
ทางด้านฝ่ายเการพซึ่งเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ นั้นตายหมดทุกคนยกเว้นเพียงแค่ 3 คนที่รอดไปได้แต่คนหนึ่งก็ถูกสาปให้ต้องรับกรรมด้วยการระเหเร่ร่อนตลอดกาล แม้จะมีชีวิตเป็นอมตะแต่ก็ไม่มีใครพูดด้วยสักคน

งานนี้เรียกว่าเป็นมหากาพย์บันทึกการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กันเองของชนชั้นวรรณะนักรบในสมัยอินเดียโบราณครั้งสำคัญที่สุด
ว่ากันว่าเหตุเป็นเพราะชนชั้นผู้ปกครองเหิมเกริมในอำนาจไม่ปกครองบ้านเมืองตามคติราชธรรมในศาสนาพราหมณ์

เรื่องมหากาพย์มหาภารตะที่ว่าเมื่อผม ศึกษาค้นคว้าลึกซึ้งขึ้นไปตามลำดับก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า ท่านผู้ใหญ่ในสมัยก่อนคงจะเห็นปมปัญหาของความขัดแย้งที่ซ่อนเร้นอยู่ไม่อยาก เอาเยี่ยงอย่าง "

ถึงตรงนี้สำหรับประเทศไทย มันจะเป็นจุดจบจริงหรือเปล่า ความจริงแล้ว นอกเหนือจากที่อ.วีระได้สรุปมา คุณนิติภูมิ นวรัตน์ เคยเขียนเรื่องจุดจบประเทศไทย 2553 โดยมีเนื้อหาที่อ่านไปอ่านมาก็จะได้แก่นคล้ายๆกันคือประเทศไทยไม่เคยถูกทำลายด้วยคนอื่น แต่พังเพราะคนประเทศตัวเอง...

ทั้งสามสิ่งที่ว่ามา ความแค้น ความโลภ ความหยิ่ง มันคือส่วนหนึ่งของกิเลสทั้งสิ้น

 

สุดท้าย ฝากผู้ที่มีใจรักในประชาธิปไตยทั้งหลาย ประชาธิปไตยมันมีอยู่หลายเรื่อง  รากของประชาธิปไตยในความคิดผมคือการที่คนรู้จักที่จะกระทำและรับผิดชอบต่อการกระทำนั้นๆ ที่ว่าเป็นรากเป็นถ้าทุกคนมีสิ่งที่ว่านี้ ทุกคนจะทำในสิ่งที่ควรจะทำ ไม่ทำในสิ่งที่ไม่ควรจะทำ ในความหมายเชิงสังคม ไม่ใช่กฎหมาย  
การรับฟังความคิดเห็นของคนอื่นโดยเฉพาะฝ่ายตรงข้ามแล้วใช้สมองมากๆ คิดพิจารณามากกว่าที่จะปักธงแล้วแถด้วยอารมณ์งี่เง่าๆ
การเลือกตั้งว่ากันตรงๆ เปรียบเหมือน topping ของไอติม ที่ให้คนมาดูเห็นว่า มันคือไอติมที่น่ารับประทานเท่านั้นเอง

เชื่อเถอะครับ หนึ่งคนดี สังคมดี ประเทศจะดีตาม  อย่าถือคติวัวหายล้อมคอกในตอนนี้นะครับ เพราะถ้ามันหายตอนนี้แล้วมันจะหายไป ตลอดกาล...    ขอให้มีความสุขกับชีวิตครับ

มีคนถามมาเยอะเหลือเกิน สำหรับ blog ครั้งก่อน  "Happiness is" ว่าเกิดอะไรขึ้น

ตอบง่ายๆคือ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่มีอะไรน่าสนใจ ในมุมมองของคนอื่น  แต่พอดีว่าเกิดกับตัวเองเลยเป็นพิเศษ

 

พิเศษตรงที่ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยทำสิ่งนั้นโดยที่ใจตัวเองเป็นคนสั่งให้ทำ เพราะกลัว กลัวอะไรก็ไม่รู้...

 

พอมันผ่านจุดนั้นมาได้ มันมีความสุข มันเหมือนกับปลดล็อคตัวเอง ก็เท่านั้นเองหล่ะครับ คุยอะไรก็สบายไม่คิดมาก เหมือนแต่ก่อน

 

จบแล้ว ความสุขที่แสนจะน้อยนิดแต่มหาศาล

 

ใครอาจสืบก็ตามสืบไปนะครับ... ไม่บอก ไปตามล่าใน space กับ mul เอง... แต่คนที่จะหาได้นี่ถ้าไม่รู้จักกันมานานไม่เจอหรอก...

 

 

คนหนึ่งคนบางครั้งก็มีสิ่งที่ตัวเองสามารถทำได้อย่างมั่นใจ และก็มีสิ่งที่ตัวเองกลัวที่จะทำลงไป

 

กลัวอะไร กลัวสิ่งที่ทำไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง กลัวผิดหวัง กลัว braๆๆๆ

กลัวจนไม่กล้าที่จะเดินต่อไป...

กลัวทั้งๆที่ ไม่มีเหตุผล แต่ใจเรามันกลัว

 

แต่ดันไม่เคยคิดเลยว่า ถ้าไม่เดินต่อไปแล้ว มันก็หยุดอยู่กับที่

ความกลัวกับการหยุดเดินต่อ มันไม่เคยเกี่ยวข้องกัน แต่มันกับมาด้วยกันตลอดเวลา

 

การทำลายกำแพงนั้นเพื่อที่จะเดินต่อไป คือสิ่งที่ท้าทายมากสำหรับคนๆ หนึ่ง

ผลจากการทำลายกำแพงนั้น เชื่อเถอะครับ ไม่ว่าผลลัพธ์จะดีหริอไม่ดี ความสุขเกิด

เกิดเพราะเราได้ปลดปล่อยอะไรออกไปหลายๆอย่าง  ยิ่งถ้าผลลัพธ์มันดีมันยิ่งทำให้เรามีความสุขมากกว่าปกติเสียอีก

 

วันเสาร์ที่ผ่านมา ขอบคุณฟ้า ที่ทำให้ผมต้องเดินทางกลับไปที่จุฬาฯ อีกครั้งในตอนค่ำ และทำให้ผมได้รู้ว่า ความสุขมันยังมีอยู่จริง

ขอบคุณมากๆ ครับ ^ _ ^